mörg skip sem ferðast um skautasvæðið og festast?

2 svör

• johnandeileen2000Uppáhalds svar

  Ég býst við að þetta sé spurning! Já þeir gera það, þeir festast í ísflóum, stundum er skrokkurinn mulinn af þrýstingi íssins.

  
  
  
• Paladin

  Rekís er ís sem flýtur á yfirborði vatnsins á köldum svæðum, öfugt við hratt ís, sem er festur ('festur') við strönd. Venjulega er rekís borinn með vindum og sjávarstraumum og þess vegna heitir hann „rekís“.

  Þegar rekísinn er keyrður saman í stóra staka massa kallast hann pakkís. Vindur og straumar geta hrannast upp ís og myndað þvera þriggja til fjögurra metra hæð og skapað hindranir sem öflugir ísbrjótar eiga erfitt með að komast inn í. Venjulega eru svæði pakkaís auðkennd með miklu hlutfalli yfirborðsþekju eftir ís:

  Kynning á Icebreakers

  Ísbrjótar brjóta jafnan ís á tvo aðra vegu, nefnilega: annaðhvort með því að plægja stöðugt í gegnum ísbreiðuna og treysta á þann kraft sem er sérstaklega beittur með sérstökum, mjög raknum boga sem er uppbyggður til að brjóta ísinn; eða með tækni sem kallast „hnefaleikar“ eða „rammar“.

  Við plægingu virkar sérstaklega útbúin, mjög rakin bogabygging eins og plógblað sem liggur undir ísbreiðunni. Tilfærsla skipsins er sú að boginn rennur undir ísbreiðunni og skipið færist þannig niður á við. Augnablik er kynnt neðst á ísbreiðunni. Þegar augnablikið verður nægjanlegt til að valda ísbresti á sér stað fullkominn bilun á íshellunni. Þessi aðgerð veldur því að ísinn plægir yfir. Þetta veitti mjög árangursríkan ísbrjótara svo framarlega sem lagningin sem virkjunin fékk, var nægjanleg til þess að boginn færðist undan vatninu og beitti því augnablikinu. Hins vegar, þegar boginn lendir á þrýstihrygg, kemst hann ekki lengur ísinn vegna þess að hann er algjörlega háður þrýstingnum sem virkjunin framleiðir á skrúfurnar.

  Í hnefaleikum keyrir ísbrjótur bogann á ísþekju sem er of þykkur til að brotna með samfelldri plægingu þar til skipið brýtur í gegnum ísinn um það leyti sem skipið er annaðhvort í hvíld í ísnum eða næstum því; eftir að ísinn er að minnsta kosti brotinn að hluta, er ísbrjóturinn studdur af ísnum í braut brotins íss þar til hann er laus við ísbreiðuna, og aftur ekið til að hrúta í og ​​til að hjóla upp á ísinn.

  Hefðbundnir ísbrjótar treysta á massa skipsins til að ná ísbroti bæði í stöðugum plægingum og í hnefaleikum. Framenda ísbrjóta getur verið kjölfestað til að auka áhrifaríkan hluta heildarmassa skipsins sem lagður er á ísbreiðuna, sérstaklega þar sem skipið festist á ísnum þegar hann er í hnefaleika á mjög þykkum ísbreiðum.

  Virkni ísbrjóts, mælt með tilliti til þykktar íss sem hægt er að brjóta meðan á hnefaleikaaðgerð stendur, hefur fyrst og fremst verið ákvörðuð af tilfærslu (heildarþyngd) skipsins og af skilvirkni sem sérstaklega stillt boga þessara skipa fluttur skriðþunga og þyngd skipsins niður á ísinn. Grunnmarkmiðið hefur verið að beita nægum krafti niður á ísinn eða með því að nota ísbrjótandi uppbyggingu ísbrots til að láta ísinn brotna í sundur og aðskiljast frá ísbreiðunni.

  Hlutfall framdráttar hestafla miðað við tilfærslu í ísbrjótum hefur jafnan verið fremur takmarkað miðað við það verkefni sem slíkra skipa er ætlað. Drifkraftur hefur verið takmarkaður til að koma í veg fyrir að skipinu sé ekið svo langt upp á þykkan ísbreiðu meðan á hnefaleikaaðgerð stendur að ekki er hægt að styðja við bakið á ísnum. Boga fyrir ísbrjóta er einnig hannað til að takmarka framfarir skips á ísbreiðu að þeim stað þar sem hægt er að bakka skipinu ef það er strandað.

  Þróun skipa sem hönnuð eru til að fara um þykkan ís hefur leitt til sífellt öflugri aflvéla til véla og þau gera aftur á móti vafasama rekstrarhagkvæmni slíkra skipa vegna frekar mikils kostnaðar við vélarnar. Meðan á þróuninni stóð hefur almennt verið haldið í lögun sem bent hefur verið á með beittum boga eða spá í ísbrjótaskipum en fyrir smávægilegar breytingar, þó að þessi uppsetning hafi í för með sér ýmsa galla, sérstaklega fyrir leið um samfellda ísbreiðu. Þrátt fyrir að hallandi stilkur um það bil fleyglaga þversniðs verði ýttur á ísþekjuna með skrúfuþrýstingnum og í kjölfarið brotnar stilkurinn ísþekjuna eftir þyngd sinni, þá er þessi brot aðeins bundin við miðsvæði. Rásin sem þannig myndast þarf síðan að breikka til að vera í samræmi við breidd skipsins og þessari breikkun fylgir svokölluð „axlaráhrif“ sem er mjög sóun hvað varðar orku sem þarf til að vinna bug á þessum áhrifum. Annar galli er að flóar geta lent í þröngum farvegi milli hliðarveggs skipsins og stífu íshellunnar og valdið miklum núningsþolskraftum.

  Þegar ísbrjótur hreinsar farveg í ísnum fyrir siglingu kaupskipa hafa ísstrengirnir runnið meðfram botninum og hliðarveggir ísbrjótsskipsins hafa í för með sér frekari galla sem þessir fljóta